gir गिर् – anrufend, Lobsänger.
Adjektiv · Verbalwurzel · Substantiv · Substantiv Feminin · Substantiv Maskulin · Worttyp nicht bestimmt
Wörterbuchquellen
Cappeller 1891 Adjektiv · Substantiv · Substantiv Maskulin · Worttyp nicht bestimmt
Originaltext · Englisch · Worttyp nicht bestimmt
gir1 ·-> 1gR}.
Originaltext · Englisch · Worttyp nicht bestimmt
gir3 ·-> gṛ2.
Originaltext · Englisch · Worttyp nicht bestimmt
gir4 ·(--°) devouring.
Originaltext · Englisch · Adjektiv · Substantiv
gir2 ·a. s. singing, singer; f. song, word, voice, call, verse, praise. girā by the advice or in the name of (gen. or --°).
Originaltext · Englisch · Substantiv Maskulin
gír5 ·m. = girí.
Monier-Williams 1872 Worttyp nicht bestimmt
Originaltext · Englisch · Worttyp nicht bestimmt
gir 1 . gir, īr, īr, īr (fr. 1. gṝ), Ved. ad- dressing, invoking, praising; (īr), f. invocation, ad- dressing with praise, praise, verse, song; speech, speaking, language, voice, words (e. g. mānuṣīṃ giraṃ kṛ, to assume a human voice; girām pra- bhaviṣṇuḥ, ‘lord of speech or words,’ an epithet of Bṛhaspati, regent of the planet Jupiter); a N. of Sarasvatī, the goddess of speech; fame, celebrity; [cf. Hib. gair, ‘an outcry, a shout;’ Gr. γῆρυς.]
Originaltext · Englisch · Worttyp nicht bestimmt
gir 2 . gir (fr. 2. gṝ), swallowing, (at the end of compounds, e. g. in gara-gir and muhur-gir.)
Petersburger 1855 Adjektiv · Substantiv Feminin · Worttyp nicht bestimmt
Originaltext · Deutsch · Adjektiv · Substantiv Feminin
2. gir (= 1. gar) 1〉 adj. anrufend: sa̱hasrāśvā̀nāṃ puru̱panthā̀ gi̱re dā̀t ṚV. 6,63,10. — 2〉 f. a〉 Anrufung, Ruf; Spruch; Preis, Lob NAIGH. 1,11. tvāṃ stomā̀ avīvṛdha̱ntvāmu̱kthā śàtakrato . tvāṃ vàrdhantu no̱ giràḥ ṚV. 1,5,8. kāsmaì de̱vajùṣṭocyate bhā̱mine̱ gīḥ ṚV. 1,77,1. a̱gniṃ yàjadhvaṃ ha̱viṣā̱ tanā̀ gi̱rā ṚV. 2,2,1. gī̱rbhiṣṭvā̀ va̱yaṃ va̱rdhayā̀mo vaco̱vidàḥ ṚV. 1,91,11. gī̱rbhirgṛ̱ṇantà ṛ̱gmiyàm ṚV. 9,9. ṚV. 4,10,4. ṚV. 5,53,16. ṚV. 6,34,1. nāmā̀ni te śatakrato̱ viśvā̀bhirgī̱rbhirī̀mahe ṚV. 3,37,3. gi̱rā ya e̱tā yu̱naja̱ddharī̀ te ṚV. 7,36,4. pra ye di̱vo bṛ̀ha̱taḥ śàṇvi̱re gi̱rā ṚV. 5,87,3. tatrai̱tānparvàtāna̱gnirgī̱rbhirū̱rdhvām̐ àkalpayat AV. 13,1,53. AV. 13,1,54. AV. 1,15,2. AV. 2,5,4. AV. 7,110,3. Die Marut heissen: sū̱navo̱ giràḥ ṚV. 1,37,10. — b〉 Rede, Sprache, Worte AK. 1,1,5,1. TRIK. 1,1,115. H. 241. MED. r. 23. prāṇena hyuttiṣṭhati vāggīrvāco ha gira ityācakṣate CHĀND. UP. 1,3,6. yena dhautā giraḥ puṃsāṃ vimalaiḥ śabdavāribhiḥ ŚIKṢĀ 58. tasmai nākuśalaṃ brūyānna śuṣkāṃ giramīrayet M. 11,35. mānuṣīṃ giraṃ kṛtvā menschliche Sprache annehmen N. 1,25. śāntvayañślakṣṇayā girā N. 8,12. vāṣpasaṃdigdhayā girā . vilalāpa N. 12,75. śakyase tā giraḥ samyakkartuṃ mayi N. 11,6. tāṃ girāṃ karuṇāṃ śrutvā DAŚ. 1,32. bhavatīnāṃ sūnatayaiva girā kṛtamātithyam ŚĀK. 13,1. yoṣitāṃ madhuragīrbhiḥ ŚĀK. 68,13, v. l. nivartitastasya giraṅkuśena (die Grammatiker verlangen gīraṅkaśa, die ältere Sprache kennt aber nur die Kürze) mahāgajo matta ivāṅkuśena MBH. 4,2105. girāṃ prabhaviṣṇuḥ (vgl. gīṣpati) Bein. Bṛhaspatiʼs, des Planeten Jupiters, VARĀH. BṚH. S. 46,5 (6). — c〉 Stimme: dadau strīṇāṃ gandharvaśca śubhāṃ giram YĀJÑ. 1,71. ityuktaṃ divyayā girā VID. 139. śrutvā giro vyāharatāṃ mṛgāṇām DRAUP. 6,2. meghagambhīragīḥ MBH. 3,1617. — d〉 Sarasvatī, die Göttin der Rede AK. H. an. MED.
Originaltext · Deutsch · Adjektiv
3. √gir (= 2. gar) adj. verschlingend in garagir, muhurgir.
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
1. √gir , girati s. gar.
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
2. gir 2〉b〉 evaṃ sa vijñāpyo girā mama so v. a. in meinem Namen KATHĀS. 121,263. — d〉 Spr. 3939. — e〉 Bez. einer best. mystischen Silbe WEBER, RĀMAT. UP. 308.
Böhtlingk 1879 Adjektiv · Verbalwurzel · Substantiv Feminin · Substantiv Maskulin · Worttyp nicht bestimmt
Originaltext · Deutsch · Adjektiv · Substantiv Feminin
2. gír — 1〉 Adj. Subst. anrufend, Lobsänger. — 2〉 f. — a〉 Wort, Ruf, Spruch, Preis, Lob. — b〉 Sg. und Pl. Rede, Sprache, Worte Ausspruch. tadgirā nach seinem Ausspruch, auf seinen Rath Chr. 119,25. girā mama so v. a. in meinem Namen. girāṃ patiḥ (VARĀH. YOGAY. 4,18) und girāṃ prabhaviṣṇuḥ Bez. Bṛhaspatiʼs des Planeten Jupiter. giraṅkuśena MBH. 4,2105 fehlerhaft für girāṅkuśena. — c〉 Stimme. — d〉 die Göttin der Rede, Sarasvatī. — e〉 eine best. mystische [Page2-166-b] Silbe.
Originaltext · Deutsch · Adjektiv
4. ˚gir Adj. verschlingend.
Originaltext · Deutsch · Verbalwurzel
1. √gir , girate s. u. 1. gar mit sam.
Originaltext · Deutsch · Verbalwurzel
3. √gir , girati, ˚te s. 2. √gar.
Originaltext · Deutsch · Substantiv Maskulin
5. gír m. = giri Berg ṚV. 5,41,14. ṚV. 7,39,5. [Nachtrag, Band 2]
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
5. gír 2. Auch ŚIŚ. 4,59. [Nachtrag, Band 7]
Whitney Roots 1885 Verbalwurzel
Originaltext · Englisch · Verbalwurzel
gir, gil → gṛ
Originaltext · Englisch · Verbalwurzel
gṛ [2], gir, gil — swallow
Apte 1890 Adjektiv
Originaltext · Englisch · Adjektiv
gir a. [gṝ-kvip vā ṭāp] Ved. Addressing, invoking. — f. (nom. sing. gīḥ; instr. dual gīrbhyāṃ &c.) 1 Speech, words, language; vacasyavasite tasmin sasarja giramātmabhūḥ Ku. 2. 53; Ku. 3. 72; bhavatīnāṃ sūnṛtayaiva girā kṛtamātithyaṃ Ś. 1; pravṛttisārāḥ khalu mādṛśāṃ giraḥ Ki. 1. 25; Śi. 2. 15; Y. 1. 71. 2 Invocation, praise, song. 3 N. of Sarasvatī, the goddess of speech and learning. Comp. — devī (gīrdevī) Sarasvatī, the goddess of speech. — patiḥ, (written as gīḥpatiḥ, gīṣpatiḥ and gīrpatiḥ) 1 N. of Bṛhaspati, the preceptor of the gods. 2 a learned man so girīśaḥ, -rathaḥ (gīrathaḥ) N. of Bṛhaspati. — vā (bā) ṇaḥ ( gīrvāṇa) a god, deity; parimalo gīrvāṇacetoharaḥ Bv. 1. 63, Bv. 1. 84. ˚kusumaṃ cloves.
Cappeller 1887 Substantiv Feminin · Substantiv Maskulin · Worttyp nicht bestimmt
Originaltext · Deutsch · Substantiv Feminin
2. gír f. Ruf, Wort, Lied, Loblied; Lobsänger; Spruch, Ausspruch, Rede, Sprache; girā auf den Rat, im Namen des (Genn. o. —˚).
Originaltext · Deutsch · Substantiv Maskulin
5. gír m.=girí.
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
1. gir s. 1. gar.
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
3. gir gil s. 2. gar.
Originaltext · Deutsch · Worttyp nicht bestimmt
4. gir (—˚) verschlingend.
Burnouf 1866 Substantiv Feminin
Originaltext · Französisch · Substantiv Feminin
gir gir f. (gṝ résonner) voix; émission de voix. Mot, parole; la parole, le discours, le langage. La Parole sainte; la déesse Sarasvatī ou vāc. En gén. louange, éloge, poème; gloire, célébrité. Gr. γῆρυς; irland. gair.
Quelltextfundstellen (1)
SiSa 1 Fundstelle
Mit AYI Free weitermachen
Bildquelle: AYI Archiv.