Śiva Saṃhitā 3.56
प्राणापाननादबिन्दु जीवात्मपरमात्मनः |
मिलित्वा घटते यस्मात् तस्माद्वै घट उच्यते ||3.56||
Weil (yasmāt) Prāṇa-Apāna-Nāda-Bindu (prāṇa-apāna-nāda-bindu | nom sg) und Jīvātman-Paramātman (jīvātma-paramātmanaḥ | gen sg) zusammengekommen (militvā | abs) sich verbinden (ghaṭate | 3p sg med pres), deshalb (tasmāt) wird es wahrlich (vai) Ghaṭa (ghaṭaḥ | nom sg) genannt (ucyate | 3p sg pas pres).
Diese Stufe heißt Ghaṭa, weil sich Prāṇa und Apāna, Nāda und Bindu sowie individuelles Selbst und höchstes Selbst in ihr verbinden.
Śiva Saṃhitā 3.57
याममात्रं यदा धर्तुं समर्थः स्यात्तदाऽद्भुतः |
प्रत्याहारस्तदैव स्यान्नान्तरा भवति ध्रुवम् ||3.57||
Wenn (yadā) [er] fähig (samarthaḥ | nom sg m) ist (syāt | 3p sg act opt), ein Yāma-Maß (yāma-mātram | acc sg) zu halten (dhartum | inf), dann (tadā) entsteht (syāt | 3p sg act opt) eben dann (tadaiva) wunderbarer Pratyāhāra (adbhutaḥ pratyāhāraḥ | nom sg); anders (antarā) geschieht (bhavati | 3p sg act pres) es gewiss (dhruvam) nicht (na).
Erst wenn der Yogi den Atem ein volles Yāma lang halten kann, entsteht der erstaunliche Pratyāhāra; auf anderem Weg geschieht das sicher nicht.
Śiva Saṃhitā 3.58
यं यं जानाति योगीन्द्रस्तं तमात्मेति भावयेत् |
yaṃ yaṃ jānāti yogīndras; taṃ tam ātmeti bhāvayet | Analyse ▾ Analyse ▴
यैरिन्द्रियैर्यद्विधानस् तदिन्द्रियजयो भवेत् ||3.58||
Was (yaṃ | acc sg m) auch immer (yaṃ | acc sg m) der Herr der Yogis (yogīndraḥ | nom sg) erkennt (jānāti | 3p sg act pres), dieses (taṃ | acc sg m), eben dieses (tam | acc sg m), soll er als Selbst (ātmā | nom sg), so (iti), betrachten (bhāvayet | 3p sg act opt caus); durch welche Sinnesorgane (yair indriyaiḥ | ins pl) [er] jeweils ausgerichtet ist (yad-vidhānaḥ | nom sg m), davon entsteht (bhavet | 3p sg act opt) die Beherrschung dieses Sinnesorgans (tad-indriya-jayaḥ | nom sg).
Was immer der Yogi wahrnimmt, soll er als Selbst erkennen. Indem er die Wahrnehmung eines Sinnesorgans so durchdringt, gewinnt er die Meisterschaft über dieses Sinnesorgan.
Śiva Saṃhitā 3.59
याममात्रं यदा पूर्णं भवेदभ्यासयोगतः |
एकवारम् प्रकुर्वीत तदा योगी च कुम्भकम् ||
दण्डाष्टकं यदा वायुर्निश्चलो योगिनो भवेत् |
स्वसामर्थ्यात्तदाऽन्गुष्ठे तिष्ठेद्वातुलवत्सुधीः ||3.59||
Wenn (yadā) durch Anwendung der Praxis (abhyāsa-yogataḥ | abl sg) eine volle Yāma-Dauer (yāma-mātraṃ pūrṇam | acc sg) entsteht (bhavet | 3p sg act opt), dann (tadā) soll der Yogi (yogī | nom sg) auch (ca) Kumbhaka (kumbhakam | acc sg) einmal (eka-vāram | acc sg) praktizieren (prakurvīta | 3p sg med opt). Wenn (yadā) der Atem (vāyuḥ | nom sg) des Yogis (yoginaḥ | gen sg) für acht Daṇḍas (daṇḍa-aṣṭakam | acc sg) unbeweglich (niścalaḥ | nom sg m) wird (bhavet | 3p sg act opt), dann (tadā) soll der Weise (sudhīḥ | nom sg) aus eigener Kraft (sva-sāmarthyāt | abl sg) auf dem Daumen (aṅguṣṭhe | loc sg) wie aus Luft (vātulavat) stehen (tiṣṭhet | 3p sg act opt).
Wenn der Yogi durch Übung ein volles Yāma halten kann, soll er Kumbhaka einmal täglich praktizieren. Wird sein Atem acht Daṇḍas lang völlig ruhig, kann er aus eigener Kraft leicht wie Luft auf dem Daumen stehen.
Śiva Saṃhitā 3.60
ततः परिचयावस्था योगिनो ऽभ्यासतो भवेत् |
यदा वायुश्चन्द्रसूर्यम् त्यक्त्वा तिष्ठति निश्चलम् ||
वायुः परिचितो वायुः सुषुम्णाव्योम्नि संचरेत् ||3.60||
Danach (tataḥ) entsteht (bhavet | 3p sg act opt) für den Yogi (yoginaḥ | gen sg) durch Praxis (abhyāsataḥ | abl sg) die Paricaya-Stufe (paricaya-avasthā | nom sg), wenn (yadā) der Atem (vāyuḥ | nom sg), Mond und Sonne (candra-sūryam | acc sg) verlassen habend (tyaktvā), unbeweglich (niścalam) steht (tiṣṭhati | 3p sg act pres); der gesammelte Atem (vāyuḥ paricitaḥ | nom sg) soll sich als Atem (vāyuḥ | nom sg) im Raum der Suṣumnā (suṣumnā-vyomni | loc sg) bewegen (saṃcaret | 3p sg act opt).
Danach entsteht durch Praxis die Paricaya-Stufe: Der Atem verlässt die Bahnen von Mond und Sonne, steht still und bewegt sich als gesammelte Kraft im inneren Raum der Suṣumnā.
Mit AYI Free weitermachen
Illustrationen: KI-generiert.
Bitte melde Dich an, um eine Nachricht zu schreiben. Hier gehts zum Login
Noch keine Nachrichten.